ترجمه اين شعر لورکا را

به‌یاد و خاطره زهرا کاظمی

تقديم می کنم

 هزار توها،
آفریده‌های زمان،
نیست می‌شوند.
 
(تنها
 دشتِ سترون می‌ماند.)
 
دلِ آدم،
سرچشمهء همهء آرزوها،
نیست می‌شود.
 
(تنها
 دشتِ سترون می‌ماند.)
 
صبح دروغین
و بوسه‌ها
نیست می‌شوند.
 
آنچه می‌ماند
تنها
دشت سترون است.
دشتی پُر خروش.