I just recently became familiar with your website. The more I read from you, the more I enjoy! Please post your biography on the website too.

Your "Sandali-haye Sangi-e Shahr-e Weimar", after a long time, reminded me on this favorite city of mine. With your article, I could walk and look around again, revisiting Goethe in every room of his house, revisiting the streets,..... I could even seat on a bench smoking a cigarette and contemplating about.... who knows what.

Back then, about fifteen years ago, there were no chairs carved in stone, no poem in stone and no talk about "Dialogue Among Civilizations". But Goethe carved the idea softly and patiently in hearts of millions... as Hafiz did it for so many centuries. The "Chair Story" and "Dialogue story" happened there, just because it was Weimar, a culturally rich city.

 

Dear Naghed, not every city can become Weimar or Shiraz over night.

 The story of "Dialogue Among Civilizations" got the least attention in US. What was being cultivated here was unleashed on the same year, year of "Dialogue Among Civilizations" , in 2001, after 9-11 in form of War on Terror. Before the end of the same year, US navy was on the way to Afghanistan and Iraq......

It was also in the same year that United Nations gathering on Racism, Apartheid and Xenophobia ended in disaster in South Africa.... No wonder if even Khatami doesn't talk about it much these days.

 Dear Naghed, I haven't been in Germany in the last 16 years, But a friend of mine from Berlin was also as excited as Mr. Tabari (I red his letter to you) about Mr. Doostdar and sent me the report of his speech in Berlin.

 

Sometimes, I think our educated friends in the west try to generalize what they learned at western schools. Generalize the western history of thought and weltanschauung. They try to find the same experience in Iran and become disappointed. One example of these failed generalizations appears in their attempt to understand philosophy and intellect or intellectualism with opposing religion.

 

What can we do if we don't have the same experience. What can we do if we don't share the bitter European experience of medieval centuries and the strong opposition of Intellect and religion. Should we call everybody "Fake" and "Ja'li". Is this all what "Philosophical Training in the West" can offer us?

Dear Mr. Naghed, I hope you can deal with this matter in Europe. Mr. Doostdar is actually the second popular person from Europe, I am becoming familiar with recently, who can attract people with a populist approach to philosophy. Because philosophical interpretations of Rumi, Hafiz and other " O'ojoobeh-ha" in Iranian and Arab culture is a much harder task.

Best Regards;
Siamak D. Ahi

 

2 فروردين ماه 1384

با عرض سلام خدمت دوست و استاد آقای ناقد

نقد شیرین شما در مورد كتاب آقای پروفسور نصر بسیار بر دل این حقیر كه دانشجوی دكترای علوم سیاسی در فرانسه هستم نشست. امیدوارم در تمام مراحل زندگی بخصوص زندگی علمی خود موفق باشید و سال جدید بخصوص،  سال اینگونه موفقیت ها برای متفكرین ایرانی در تمام دنیا كه قلم به دفاع از ارزشهای دینی و ملی خود می برند باشد.
همانطور كه می دانید اسلام در فرانسه یك دین و هزار مشكل است. فرانسویان بشدت از این دین صلح آمیز وحشت دارند و مسلمانان را در تنگنای اجتماعی و سیاسی تندی قرار داده اند. همانطور كه آگاه هستید علت اصلی این امر نا آگاهی این ملت از واقعیت اسلام میباشد  كه متاسفانه عدم علاقه فرانسویان به سیاست این امر را تقویت كرده و از مطالعه این گونه سوژه ها باز می دارد.
هدف از بیان این چند سطر این بود كه اگر امكان دارد و با استاد نصر در تماس هستید، از ایشان خواهش كنید شرایط ترجمه كتاب اخیرشان را به زبان فرانسوی فراهم آورند كه قدم موثری در بیداری غربی بحساب خواهد آمد. انشا الله
محمد سعید طاهری موسوی

 

 

 

 

11 مردادماه 1383

دوست عزیز آقای ناقد

سلام و درود بر شما

از طریق مقاله‌تان متوجه شدم که ترجمه داستانهایی از زنان داستان‌نویس ایرانی به‌زبان آلمانی ترجمه و منشتر شده است، گویا با عنوان (حضور آبی مینا).

 در این یادداشت به‌داستانی به‌نام (صفیه) اثر خانم فرخنده بهرامی اشاره کرده‌اید. لازم دانستم به شما خبر بدهم که  نویسنده‌ای به‌این نام وجود ندارد. این داستان اثر همسرم آذردخت بهرامی است. خواهش می‌کنم این اشتباه را تصحیح بفرمایید. بعضی وقتها پیش می‌آید که در این سرزمین غبار و فراموشی دوستی پیدا می‌شود و بانی خیر می‌شود و داستانی از شما می‌گیرد و با خودش به‌فرنگ می‌برد که شاید منتشر بشود که شاید ترجمه بشود که محتمل‌ترین حالت البته نشدن است، به‌دلایل متعدد. مگر یک نفر چقدر توان دارد که همه این کارها را بکند، ‌آن هم در فرنگ. این کار اینجا مثل سپردن دانه به‌باد است، مثل کشت دیمی. دانه‌ای می‌افشانی و امید می‌بندی. اگر هم نشد، نشده است دیگر. چه کار می‌شود کرد. اینها را گفتم که بگویم چقدر این اطلاع رسانی شما برای ما غنیمت است و قدر و قیمت دارد. دست‌تان درد نکند. اینجا نویسنده اغلب پس از همه خبردار می‌شود که اثری از او منتشر شده است.

 نمی‌دانم در فهرست این کتاب (حضور آبی مینا) نویسنده داستان (صفیه) همین‌طور که شما نوشته‌اید، به نام ‌فرخنده بهرامی ثبت شده است یا نه. حالا 2 سوال مطرح است. آیا حافظه شما  فرخنده را با   آذردخت اشتباه کرده است؟ یا شما مستقیم به فهرست کتاب مراجعه کرده‌اید و اسم نویسنده در فهرست اشتباه آمده است؟

اگر برای‌‌تان مقدور بود در این مورد به‌من خبر بدهید تا من هم به‌همسرم خبر بدهم. من حالا از بیرون از خانه به‌اینترنت وصل شده‌ام و همسرم از موضوع خبر ندارد.

اگر هم وقت نکردید،‌ فراموشش کنید. راضی به‌زحمت شما نیستم.

 با احترام

محمد تقوی

 

هموطن عزيز آقای محمد تقوی

با سلام و سپاس بسيار از توجه و دقت شما. چه خوب شد که اين نکته را يادآور شديد. من بار ديگر به‌فهرست کتاب مراجعه کردم و با کمال تأسف ديدم که اشتباه از من بوده است. نخست آنکه از همسر شما خانم آذردخت بهرامی  پوزش می‌طلبم و اميدوارم به‌خاطر سهوی که پيش آمده است مرا ببخشائيد.

دوم آنکه امروز در اولين فرصت حداقل در سايت خودم www.naghed.net  اين اشتباه را تصحيح خواهم کرد. اين مقاله در اصل در نشريه «جهان کتاب» در ايران منتشر شده است. (شماره 184. مردادماه 1383). به‌سردبير اين نشريه هم نامه‌ای خواهم نوشت تا در شماره آينده (شماره 185) با توضيحی اين اشتباه من را به‌اطلاع خوانندگان برساند و نام درست بانوی نويسنده را متذکر شود.

اين مقاله در بسياری از سايت‌های اينترنتی تجديد چاپ شده است. در حد توان، سعی خواهم کرد تا با مسئولان اين سايت ها هم تماس بگيرم و خواهش کنم تا اين اشتباه را تصحيح کنند.

بيش از اين دردسرتان نمی‌دهم و مجدداً از دقت شما سپاسگزاری می‌کنم و از بی‌دقتی خود پوزش می‌طلبم.

پايدار و شادکام باشيد.

با احترام- خسرو ناقد

 

 

اول خردادماه 1383

پس از انتشار گفتار «احمد کسروی؛ پژوهشگری، سرکشی و خرده‌نگری» در ماهنامه آفتاب (سال سوم شماره بیست و هفتم، تیر ماه 1382) و تجديد چاپ آن در چند سايت {از آنجمله در سايتی که دوستدارانش به‌نام احمد کسروی پديد آورده‌اند (در بخش «پيرامون کسروی») و نيز در سايت «نشر سخن» و سايت «ايران امروز»} چند نامه از طريق پست الکترونيکی به‌دست من رسيده است.

با آنکه در ميان نامه‌ها، يک نامه کمابيش آميخته به‌تهديد و ترساندن است- آنچه بی‌گُمان شايسته دوستداران و هواخواهان شادروان کسروی نيست- من بار ديگر متن گفتار و همچنين متن نامه‌ها را به‌صورتی که دريافت کرده‌ام و بدون هيچ‌گونه تغيير و تفسير در اينجا می‌آورم تا همه بخوانند و داوری کنند.

 

 

28.04.2004

Salaams and Greetings,

My name is Kafkazli Seyyed Javad from University of Bristol. I enjoyed reading your article on 'Sandalihaye Sangi Shahre Weimar'. Wish you a good day.

kind and wa al-salaam

 

 

18 فروردين 1383

جناب آقای خسرو ناقد

با سلام و احترام، به‌عنوان خواننده‌ی آثارتان در خصوص نقد كتاب نقش خیال دوست بسیار سپاسگزارم و از نظرات‌تان بهره بردم. اگر چه نه از زبان آلمانی سررشته دارم و نه از ترجمه اما نمی‌دانم این مولانا چه جاذبه‌ی دارد كه بی‌اختیار مطالب سایت‌های گوناگون را در موردش می‌خوانم. همیشه برایم سؤال بوده كه چرا آلمانی‌ها بیش از بقیه (حالا غیر از دیگرانی نظیر فیتز جرالد و ادوارد براون و غیره) و تا این حد به ادبیات كهن ایران علاقه دارند و روی آن كار كرده‌اند؟

یك نكته هم در حین خواندن مطلب متوجه شدم این كه در رباعی دوم بخش سوم ظاهراً اشتباهی تایپی رخ داده: «شوریده و مستیم، چو مستان خراب» احتمالاً صحیح‌تر است و احتمال بيشتر اين كه من سريع با آپديت شما سر رسيدم! در مورد پيوندی كه به وبلاگ من گذاشته‌ايد نيز بسيار سپاسگزارم.

با  آرزوی سلامتی‌تان – ناصر خالدیان

 

 

28.10.2003

Aghaye NAGHED salam.

Man az khanandegan site e por bar shoma hastam.

In matlab ra dar moredeh yek nevisandeh ZAN didam,

baraye shoma mifrestam ta dar hemayat az zanan baz tab dahid .

Az mohabati ke mifarmaeid pisha pish tashakor mikonam.

Ba Mehr Zohreh

http://www.gozargah.com/sho24.htm

 

30 شهریور 1382

آقاي خسرو ناقد

گفتار شما را در مجله آفتاب درباره شادروان کسروي خواندم، (متن به صورت PDF ) خشـنود گرديدم از اينکه هنوز در اين کشور هســتند کسانيکه از دشواريها نمی‌هراسند و آنجه را درست می‌دانند می‌نويســند و از سختگيری که در کشور حاکم است باکی ندارند. به‌هر روی از شما جای سپاسگزاريست.

 

ايــــراد شــــما درباره يکــم ديماه و کتابــسوزان که نوشـته ايد:"اما تعصب و تندخويي کســروي و ايراد و انتقادهاي تند و بي رويه او به عقايد و اعتقادات ديگران و نيز ضديت و خصومت او با شعر و ادـبيــات، کار اين جستجوگر خستگي ناپذير و پژوهشگر بي همتا را به افراطي گري و گمراهي کشاند و سرانجام در راه پيکار با آنچه او زشـت و ناپاک و ضــد اخلاقي مـي خواند تا آنجا پيش رفت که به زشــت ترين و ناپاک ترين و ضد اخلاق ترين رفتار سوق داد..."گله مند بوديد ،‌ اين باور شماست ليکن به اين باور شما ايرادهاييست و با سود و زيان اجتماع سازگاري ندارد. تا آنجا که من مي دانم و دانسته شده، ايرانيان ، از ديد ساختمان تني و انديشه هاي ذهني ،از مردم پيشرفته جهان کم ندارند و کـــمتر نيستند ،کــسانيکه تعصب مليت دارند از ديگر مردم جهان برتر مــي دانند. ايــران هم سرزمين بيچيزي نيــست، کانهاي بيشماري دارد، کان نفت و گاز آن بسيار غني است. با اين ويژگيها چرا ايرانيان اين اندازه پـس مانده ، گرفتارند و گــله مند از زندگي هستند؟ چرا؟ آيا بايستي باور کنيم سرنوشت اين مردم همين است که هـست، بايستي با اين زندگي نکبت بار بسازند و دم بر نــياورند و در جســـتجوي انگيزه آن نباشد. يا اگر کسي جــستجو کرد و انگيزه هاي پس ماندگي اين مردم را شناخت و با دليل آنرا نشانداد کار بدي کرده ؟!

 

با کمي انديــــشه پس مانــدگي و درماندگــي اين تـوده بســيار روشن است. اين مردم افتاده فرهنگي هسـتند که بر آنان حـاکم است، بيگـمان باشيد، تا اين فرهـنگ ويرانگر برجاست اين کشور پيشرفت نخواهد کرد. فرهنگي که از خانواده ها به ما رسيده، از اجتماع دريافت کرده ايم، از کتابها آموخته ايم، و از راديو و تلويزيون شنيده ايم، فرهنگ ما از اين فراگيريهايت و درماندگيها هم از آن سرچشمه ميگيرد. بايستي انديشمندان و روشن فکران در انديشه چاره آن باشند و جستجو کنند و ريشه اين کمــي ها را دريابند، راه چاره نشان دهند.

اين فرهنگ سراپا با چاپلوسي، اغراقگويي و دروغ پردازي همراه است، همچنين تسليم ستمگر شــدن و زور شنيدن و دم در نيادن مي آموزد.

 

يکي از هوده هاي فرهنگ اين است : کسيکه جايگاهي پيدا کرده و بجايگاهي رسيده ،با چاپـــلوسي و فروتني او را از جايگاهش بيرون برده و بزرگ ميگردانند و بنام او خواسـت پليد خود را پيش ميبرند. در اين هشتاد و اندي سالي که از کــودتاي ســيد رضا ميگذرد و پس از او رضا شاه بشــاهي رسيد. او را بکجا رسانيد و بنام او چه ستمها کردند و چه چاپلوسيها نمودند و خواست خود را پيش بردند، پس ازافتادنش از پادشاهي درباره اش چه زشتيها که نگفتند، چه پرده دريها که نکردند.

پس از او محمدرضاشاه ، بشاهي رسيد. او درس خــوانده بود و خواســـت ديکتاتــوري هم نداشت، ليکن همان چاپـلوسان خانه زادان از او ديوي ساختند که مردم از بردن نامش وحــشت داشتند بويژه بيست و پنج سال آخر پادشاهيش، از جــوي که پديد آورده بودند هرکاري خواستند کردند و کار را به جنبش سال 1357 رسانيدند. پس از افـتادنش از قدرت دانسته شد که مرد توانايي هم نبوده و ديکتاتوري هم از او بر نمي آمده، بلکه از او ديکتاتور ساخته بودند.

از سال 1357 و برافتادن حکـومت شاهنشــاهي و روي کار آمدن به اصــطلاح حکومت مردمي ببينيد چه برسر مردم آوردند و چه اندـيشه بر آنان فرمان مــيرانند و چه بروز اين مردم آوردند. راستي روي حکومت گذشته را سفيد گردانيدند. در اين هشــتاد و اندي سالي که مورد گفــتگوست، تنها دکتر محمد مصدق بود که از او نتوانستند ديکتاتور بسازند. او هم چندان نپاييد که دانـسته شود پايان کارش چه خواهد بود.

 

به هر روي داستان کتابسوزان دست آويزي بود که بمــردم نشان دهد گرفتاريها از کجا ســرچشمه گرفته و دشواريها از کجاست. کسي نمي رفت از کتابفروشي کتاب بخرد و بسوزاند.

 

نويسنده گرامي: مردمي که از جور ستم پادشــاهان بپا خاستند و بر ديکــتاتور شــوريدند و آزادي بدست آوردنــــد چــنانچه بخواهــند اين آزادي را پاس بدارند و نگهدارند بايــستي اين چکامه را بسوزانند از ميان بردارند.

 

         خلاف راي ســـلطان را جبــين                       بخون خويش باشد دست شستن

         اگر روز را گويد شب است اين                       ببايد گفــتن آنـــک ماه و پــــــروين

 

يا اگر مردمي بخواهند با کوشـش و پشتکار کــشور خود را آباد گردانند، با سربلند ميان توده هـــاي ديگر جهان زندگي کنند بايستي انديشه جبر ديگري را از مــيان بردارند و از اين رو لازم مي آيد اين شعار را به آتش کشيده از ميان بردارند.

 

         بخــــــت دولــت بکاردانـــي نيست                 جز بــــــتاييد آســــماني نيست

         تا کي ز چراغ مسجد و دود کنشت                 تا چند زيان دوزخ و سود بهـشت

         رو بر سر لـوح بين که اســتاد قــضا                 روز ازل آنچه بودني بود نوشـــت

و بسيار بسيار از اين گونه اشعار که يکي از پايه هاي انديشه اين مردم است.

از اينها گذشته : کسروي کجا سخن بي دليل گفته ، يا گفتاري دور از خرد و دانش سروده؟

 

اين مردم، راهي که او نمود نگرفتند نرفتند ببينيد بچه روزي افتادند. امروز اين کشور با ســنجش نسبت به پيشـرفت جهان از زمان او بـــسيار پــس مانده ترند. بايد مردمي که در يکجا مي زيند نياز براهي دارند که بدانند بکجا خواهند رسيد و سرنوشت آنان چه خواهد بود.

 

به هرحال درباره ايراد به نــــوشته هاي کـــسروي بسـيار تـــند رفته ايد، شما که او را پژوهشــگر بي همتا، خداشناس و مردم دوست و ميهن خواه دانســته ايد، ايراد شما، درباره شــعر و شاعري بسيار تند بوده اســــت و دور از انـصاف، شما در رد نوشــــته هاي او دليل نيـــاورده ايد که چه ايرادي داريد. شما دلتان به شعراي ايران ميســوزد، او دلــش به حال بيســـت ميليون مردم آن روز ايران مي سوخت. او خواستي جز نيکبختي و سربلندي ايرانيان نداشت، که شما هــــم مي پذيريد، يکي از کمـــيهاي ايرانيان مماشات با بديهاست، او هيچگاه با بديها مماشات نميکرد که شما آنرا تــــندخويي ميدانيد. اگر مماشـــات نکردن با بديها تند خوييست، او بسيار هم تند خو بود.

 

کسروي در پنج آکادمي جهان عضويت داشــت که دو جاي آنرا نوشته ايد، همـــچنين در آکادمي روسيه شوروي و آکادمي فرانسه و آلمان هم عضويت داشت، از هنگامـــيکه به کوششهاي سياسي پرداخت آن رشته ها را پي نگرفت. بايستي بگويم :‌با آنان همکاري نکرد.

کسانيکه ايرادهاي کسروي را به ادبيات نمي پذيرند، و در اين باره او را در اشـــتباه مي پنـــدارند، از يکسو بيشترشان او را دانشمند، مردم دوست ميدانند و مي ستايند که بيجا هم نيست. کسروي انگيزه ها پس مانـــــدگي ايرانيان را اين ميدانست گه در نوشــــــته هايش آمده و دليلهاي استـــواري آورده، کسانيکه نمي پذيرند او را در اشتباه مي بينند، بگويند انگيزه هاي پس ماندگي ايرانيان از چيســــت؟ چـه بايد کرد؟ باشد سرنوشت ايرانيان را اين ميدانند که هست و چاره هم ندارند يا ســـياست انگلســتان را انگيزه آن ميدانند، و کساني هم که اين بهانه را مي آورند.

کسروي در يکجا مي نويسد: دشمن شما در آســــمانها نيست، در زمين نيست، دشـــمن شما در درون شماست. آيا اين ســــخنان ناراست است؟! پذيرفتني نيســت؟!

امضاء محفوظ

 

28.07.2003

Hello Mr. Naghed,

I was reading your beautiful article this morning in gooya site, when I rememberd again the pleasant melodies of my old days in Shiraz and Astaneh.

As you mentioned, my late father also used to take me to visit Astaneh on sundays with him.

Even now after 30 years far away from that shrine visits, still sunday afternoons walks with my father to visit the astaneh is one of my most sweetest memories in my life.

Life has changed and I am far away from Iran, Shiraz and Astaneh shrine for more than 30 years now, but every sunday afternoon I walk to that beautiful place with my father in my dreams and my tears.

 

Thank you very much for your beatiful article.

Fariba.

Toronto.Canada

 

 

28.07.2003

Wonderful. i enjoyed it a lot. To tell you the truth, looking at these people I ask the same question from myself. Who are these people? Where did they come from? Where were hiding all these year?

Well the answers are out there, we don't want to accept them.

Best wishes

Mehrad